Een nieuw (Habbekrats)huis voor Ninove

3
sep
2021

‘De jeugd is goed bezig’. Dat is de slagzin van Habbekrats, dat sinds enkele maanden het jeugdwelzijnswerk in onze stad onder zijn vleugels neemt. Toegegeven, wij waren niet meteen onder de indruk van de zin, want weinig verrassend, toch? Tót we in het stadspark in gesprek gingen met Habbekrats-oprichter Chris Van Lysebetten. De man praat niet over jeugdwelzijnswerk. De man ís dat gewoon. En na een uurtje wisten we: ‘de jeugd is goed bezig’, dat zegt het helemaal.

Als je zo nu en dan door het stadspark wandelt, heb je misschien al het pad gekruist van Mauro en Niels. Ze vormen het Habbekratsteam van Ninove. Je herkent hen makkelijk aan hun kledij, die rijkelijk voorzien is van Habbekrats-signatuur. Oprichter en algemeen coördinator Chris is er ook vandaag. Na de foto trekken Mauro en Niels richting jeugd, terwijl Chris met ons een bankje opzoekt voor een gesprek over zijn levenswerk, dat nu ook vaste voet aan de grond kreeg in Ninove.

Habbekrats heeft enkele maanden terug het jeugdwelzijnswerk in Ninove overgenomen. Hoe zijn de eerste weken verlopen?

Chris: “De eerste contacten zijn heel fijn. We werken hier in het stadspark en hebben een toffe groep jongeren mogen ontmoeten. Je hebt hier groepjes met onder meer voetballers, basketters en skaters die elkaar goed begrijpen en ook helpen als er vragen of problemen zijn. Er is een toffe dynamiek. Met een aantal van hen gaan we regelmatig op uitstap of op kamp. En als ze horen van onze toekomst plannen, zijn ze heel enthousiast (lacht).”

Wat zijn die plannen?

Chris: “Dit najaar of ten laatste deze winter gaan we in Ninove een huis openen met Habbekrats. We hebben zo al een vijftiental huizen, Jongeren-Trefpunten, in onder meer Brussel en Gent. Het zijn plekken waar de jongeren zich thuis voelen en geen pose hoeven aan te nemen. Kortom, waar ze zichzelf kunnen zijn. Iedereen is welkom in ons huis, maar we hebben één grote regel: respectvol omgaan met elkaar. Niet pesten, niet uitsluiten. En hebben de jongeren een vraag, dan kunnen ze terecht bij de begeleiders.”

Gaan jullie zich in De Kuip vestigen?

Chris: “De Kuip ligt in een mooie omgeving aan het park, maar het is geen huis, hé. Zou jij er willen wonen, in één van de lokalen (lacht)? We willen naar een écht huis, een thuis die stimuleert en aanzet tot creativiteit. Waar je tot rust kan komen, kan ontspannen, knutselen, kikkeren, een pannen koek bakken … Een huis ook waar meisjes en jongens en jong en oud (Habbekrats richt zich tot 8 tot 24-jarigen, red.) samenkomen, net als in de maatschappij. Door de jaren heen hebben we gemerkt dat het geen zin heeft om aparte groepjes te vormen, integendeel, we zien dat de oudere jongeren zorgzamer worden als er kinderen in de buurt zijn.”

Wat voor huis mogen we verwachten?
Iets statig klassiek of eerder iets industrieel?

Chris: “We hebben drie heel uiteenlopende panden op het oog, van een herenhuis in het centrum tot een boerderij net buiten de ring met een mooi stuk groen erachter. Binnenkort hakken we de knoop door, samen met de Ninoofse jongeren. In afwachting is ons huis, of ons basecamp zeg maar, het stadspark.”

 

Foto Habbekratsteam

Van links naar rechts: Niels, Chris en Mauro in het stadspark.

 

Rugzak

Een huis aankopen kost toch een pak geld. Gebeurt de aankoop met het werkings­budget van de stad?

Chris: “Met het werkingsbudget worden Mauro en Niels ingezet, dat gaat dus integraal naar het jeugdwerk. Maar we krijgen ook subsidies vanuit de Vlaamse overheid én we hebben enkele private partners die sterk geloven in de kracht van de jeugd en in onze organisatie investeren. Zo zal de industriële bakkerij La Lorraine voor het nieuwe pand zorgen. Het bedrijf werkt al langer met ons samen en schenkt bijvoorbeeld brood aan al onze huizen. In Ninove gaat die samenwerking dus nog een forse stap verder. Niet alleen voor het huis trouwens, we gaan met La Lorraine ook kijken of we jongeren die schoolmoe zijn naar een job kunnen leiden. Zo zetten ze hun eerste stappen op de arbeidsmarkt.”

Werken jullie vooral met jongeren die schoolmoe zijn of zich in een kwetsbare situatie bevinden?

Chris: “Iedereen is welkom. We zien wel dat het vaak de meer kwetsbare kinderen en jongeren zijn die deelnemen aan onze activiteiten. En dat is logisch. In gezinnen die het financieel beter hebben, gaan kinderen op maandag naar de academie, op dinsdag naar de sportclub, op woensdag naar een toernooi … (lacht) En mama en papa ondersteunen en rijden van hier naar daar. Als dat kan, is dat heel tof, maar heel wat kinderen zitten niet in zo een thuissituatie. Niet op financieel vlak, maar ook niet qua ondersteuning. Ze komen dus buiten op straat of in het park, en er is niemand die hen vraagt om op tijd thuis te zijn voor het avondeten. Soms krijgen ze het label hangjongeren, maar we mogen niet vergeten dat het gewoon kinderen zijn, die binnen enkele jaren deel uitmaken van ‘de volwassenen’. We moeten hen dus helpen, ook al is dat niet altijd makkelijk, omdat ze al jaren een rugzak meedragen, met gebeurtenissen uit hun jeugd.”

Stempel

Die rugzak kan je toch moeilijk weghalen?

Chris: “Dat kunnen we inderdaad niet, maar we kunnen hen wel helpen om die rugzak draagbaarder te maken. Dat doen we in de eerste plaats door hen een plek te geven waar ze zich thuis kunnen voelen. En ook door activiteiten te organiseren. Zo hebben we ook een huis in de Ardennen waar we 100 dagen per jaar kampen organiseren. Als je ziet welke doelen die gasten daar soms samen bereiken, dat hou je niet voor mogelijk. Dat helpt natuurlijk om hun zelfvertrouwen te vergroten, en dat is belangrijk. Jongens en meisjes die de stempel hangjongeren krijgen, zitten vaak midden in hun puberteit, en dat is een periode waarin alles wankelt, en je een plek zoekt voor jezelf in de wereld. We moeten er dan zijn om hen te ondersteunen, hen een weg aan te reiken. Je kan hen bijvoorbeeld laten ondervinden dat ze niet per se een bende moeten vormen en dingen negatief benaderen, maar dat ze die energie ook voor positieve zaken kunnen gebruiken, en een toffe club kunnen vormen.”

Dat klinkt mooi, maar is het ook zo in de praktijk?

Chris: “Ik sta nu 38 jaar in het jeugdwelzijnswerk en zie nog elke dag dat het werkt. Je mag jongeren absoluut niet afrekenen op hun puberteit. Je mag hen niet laten vallen, maar moet hen op weg helpen, hoe groot en complex die rugzak ook is. De rol die Mauro en Niels hebben, is dus heel belangrijk. Ze bouwen een band op met de jongeren en luisteren als het nodig is. Hun werk stopt dus niet als het huis ’s avonds sluit. Als een meisje of jongen aangeeft dat hij of zij bang is om naar huis te gaan, dan moeten ze mee, om het gesprek met de ouders aan te gaan. Het is een veeleisende job, maar ze doen het fantastisch.”

Tot slot, we spreken telkens over het huis, maar wanneer zal het kunnen openen?

Chris: “Dat hangt ervan af welk pand we kiezen. Het ene staat bijna kant-en-klaar te koop, aan het andere hebben we nog veel werk. Maar intussen maakt ons team in en rond het stadspark kennis met de jeugd, en we nemen hen mee naar onze activiteiten en andere huizen. Zo zien ze waar we naartoe groeien én kunnen we samen bouwen en vooruitkijken naar ons huis.”


Contact

Activiteiten zoeken